Zico: Brazylijska legenda futbolu i ikona Flamengo

0

Arthur Antunes Coimbra, powszechnie znany jako Zico, to brazylijska legenda futbolu, urodzona 3 marca 1953 roku w Rio de Janeiro. W marcu 2026 roku będzie obchodził swoje 73. urodziny. Jego niezwykły talent i styl gry przysporzyły mu przydomku „Biały Pelé”, a sam Pelé uważał go za gracza najbliższego jego własnemu poziomowi. Zico, oprócz błyskotliwej kariery piłkarskiej, przez lata budował silne relacje z Japonią, gdzie od 2022 roku pełni funkcję doradcy technicznego w klubie Kashima Antlers. Choć fakty dotyczące jego życia rodzinnego nie są szeroko dostępne, jego piłkarska spuścizna jest niepodważalna.

Najważniejsze fakty:

• Wiek: W marcu 2026 roku będzie miał 73 lata.
• Żona/Mąż: Brak informacji w dostarczonym tekście.
• Dzieci: Brak informacji w dostarczonym tekście.
• Zawód: Piłkarz, trener, doradca techniczny.
• Główne osiągnięcie: Prowadzenie Flamengo do zdobycia Copa Libertadores i Pucharu Interkontynentalnego w 1981 roku oraz uznanie za jednego z najlepszych piłkarzy wszech czasów.

Podstawowe informacje o Zico

Arthur Antunes Coimbra, znany na całym świecie jako Zico, przyszedł na świat 3 marca 1953 roku w Rio de Janeiro, Brazylia. Jego pełne imię i nazwisko, choć rzadziej używane w kontekście jego sportowej legendy, to Arthur Antunes Coimbra. Pseudonim „Zico” z powodzeniem zastępuje jego oficjalne dane, stając się synonimem piłkarskiej wirtuozerii. Ze względu na swój niezwykły styl gry, charakteryzujący się kreatywnością i skutecznością, zyskał on miano „Białego Pelé”. Sam Pelé, jeden z największych piłkarzy wszech czasów, wielokrotnie podkreślał, że Zico był graczem, który najbardziej zbliżył się do jego poziomu umiejętności. Obecnie, od 2022 roku, Zico pozostaje związany z japońskim futbolem, pełniąc funkcję doradcy technicznego w klubie Kashima Antlers, co świadczy o jego długoletniej i silnej więzi z tą drużyną.

Życie osobiste i wczesne lata Zico

Historia pseudonimu „Zico” jest ściśle związana z jego rodziną. Wśród bliskich ewoluował on z krótszych form imienia Arthur, takich jak Arthurzinho (Mały Artur) i Arthurzico, aż do formy Tuzico. Ostatecznie to jego kuzynka, Ermelinda „Linda” Rolim, stworzyła i spopularyzowała formę „Zico”, która na zawsze przylgnęła do przyszłej gwiazdy futbolu. Pasja do futbolu była w jego rodzinie obecna od dawna – jego starsi bracia, Antunes i Edu, również byli zawodowymi piłkarzami. Sam Zico stawiał swoje pierwsze kroki na boisku w lokalnej drużynie futsalowej Juventude. Jego kariera nabrała tempa w 1967 roku, gdy mając zaledwie 14 lat, miał odbyć testy w klubie América. Jednakże, po spektakularnym meczu dla River Futebol Clube, w którym strzelił aż 9 goli, został zauważony przez reportera radiowego Celso Garcię. To właśnie Garcia namówił ojca młodego zawodnika na testy w jednym z najbardziej prestiżowych klubów w Brazylii – Flamengo.

Kariera klubowa Zico

Początki we Flamengo i rozwój fizyczny

We wczesnych latach swojej kariery we Flamengo, w latach 1971–1972, młody Zico musiał przejść intensywny program rozwoju fizycznego. Pod okiem José Roberto Francalacciego przeszedł rygorystyczny program rozwoju mięśni oraz specjalną dietę, ponieważ początkowo jego organizm nie był wystarczająco silny, by sprostać wymaganiom profesjonalnego futbolu. Te wysiłki okazały się kluczowe dla jego późniejszej, długiej i owocnej kariery.

Pierwszy okres we Flamengo i największe sukcesy klubowe

Pierwszy, niezwykle udany okres Zico we Flamengo trwał od 1971 do 1983 roku. W tym czasie poprowadził klub do najbardziej chwalebnych sukcesów w jego historii. Kluczowymi momentami były zwycięstwa w Copa Libertadores w 1981 roku oraz w Pucharze Interkontynentalnym w tym samym roku, co potwierdziło dominację Flamengo na arenie międzynarodowej. Dodatkowo, Zico przyczynił się do zdobycia przez klub aż czterech tytułów mistrza Brazylii, cementując swoją pozycję jako legendy „Rubro-Negro”.

Transfer do Udinese i debiut w Serie A

W 1983 roku Zico dokonał głośnego transferu do włoskiego Udinese, przenosząc się za kwotę 4 milionów dolarów. Ten ruch wywołał ogromne kontrowersje i protesty wśród kibiców w Udine, którzy zaczęli krzyczeć „Albo Zico, albo Austria”, gdy włoska federacja piłkarska (FIGC) początkowo blokowała jego transfer. Pomimo tych przeszkód, Zico szybko udowodnił swoją wartość. W swoim debiutanckim sezonie w Serie A (1983–84) strzelił imponujące 19 goli, ustępując jedynie Michelu Platiniemu o jedno trafienie, mimo że rozegrał o cztery mecze mniej z powodu kontuzji. Jego obecność we Włoszech była dowodem jego globalnego statusu.

Powrót do Flamengo i kontuzja

Po pobycie we Włoszech, Zico powrócił do Flamengo w 1985 roku. Niestety, ten okres naznaczony był poważną kontuzją. Brutalny faul Márcio Nunesa z drużyny Bangu doprowadził do urazu kolana, który na wiele miesięcy przerwał jego karierę. Ta kontuzja znacząco wpłynęła na jego formę podczas Mistrzostw Świata w 1986 roku, stanowiąc bolesne przypomnienie o kruchości ciała sportowca.

Kariera w Japonii: Sumitomo Metals/Kashima Antlers

Po okresie gry w Brazylii, Zico w 1991 roku przerwał emeryturę, aby dołączyć do japońskiego klubu Sumitomo Metals, który później przekształcił się w Kashima Antlers. Jego przybycie do Japonii miało ogromne znaczenie dla promocji nowo powstałej J1 League. Zico stał się tam prawdziwą lokalną legendą, znaną jako „Bóg Futbolu”. Jego wpływ na rozwój japońskiej piłki nożnej jest nieoceniony, a jego powrót do Kashima Antlers w roli doradcy technicznego od 2022 roku podkreśla jego trwałą więź z krajem i klubem.

Zico jest absolutnym rekordzistą Flamengo pod względem liczby strzelonych bramek, zdobywając ich 508 w 731 rozegranych meczach, co czyni go najlepszym strzelcem w historii tego zasłużonego klubu. Jego długowieczność i skuteczność na najwyższym poziomie przez wiele lat stanowią inspirację dla kolejnych pokoleń graczy.

Kariera reprezentacyjna Zico

Debiut Zico w reprezentacji Brazylii nastąpił podczas kwalifikacji do Igrzysk Olimpijskich w 1972 roku. W tym samym spotkaniu strzelił decydującego gola przeciwko Argentynie, co było symbolicznym początkiem jego międzynarodowej kariery. Paradoksalnie, brak powołania na same igrzyska olimpijskie w Monachium sprawił, że młody Zico był bliski porzucenia futbolu. Na szczęście dla brazylijskiego i światowego futbolu, jego droga potoczyła się inaczej.

Wystąpił na trzech turniejach Mistrzostw Świata: w 1978, 1982 i 1986 roku. W 1978 roku zdobył z drużyną brązowy medal, jednakże Zico jest często uznawany za najwybitniejszego brazylijskiego piłkarza, który nigdy nie wzniósł pucharu mistrza świata, co stanowi pewien paradoks w jego bogatej karierze. Na Mundialu w 1978 roku miał miejsce również jeden z bardziej kontrowersyjnych momentów jego kariery. Sędzia Clive Thomas w niejasnych okolicznościach nie uznał jego gola głową przeciwko Szwecji, twierdząc, że zagwizdał koniec meczu, gdy piłka była jeszcze w powietrzu po rzucie rożnym. Obecnie, Zico plasuje się na piątym miejscu wśród najlepszych strzelców w historii reprezentacji Brazylii. W barwach „Canarinhos” zdobył 48 oficjalnych goli w 71 występach, co jest imponującym osiągnięciem.

Nagrody i osiągnięcia Zico

Pozycja Zico w panteonie największych legend sportu została potwierdzona w 1999 roku, kiedy to zajął siódme miejsce w prestiżowym głosowaniu jury FIFA na Piłkarza Stulecia. Jego zasługi dla futbolu zostały docenione również w 2004 roku, kiedy to został umieszczony przez Pelé na liście FIFA 100, obejmującej najlepszych żyjących piłkarzy na świecie z okazji stulecia federacji. Dwukrotnie, w latach 1981 i 1983, Zico otrzymywał prestiżowy tytuł Piłkarza Roku przyznawany przez magazyn „World Soccer Magazine”, co podkreślało jego dominację na arenie międzynarodowej w tych latach.

Wyrazem najwyższego uznania dla jego wkładu w rozwój japońskiej piłki nożnej jest fakt, że przed stadionem Kashima Soccer Stadium w Japonii postawiono pomnik na jego cześć. To unikalne wyróżnienie świadczy o tym, jak głęboko Zico zakorzenił się w kulturze sportowej Japonii, stając się nie tylko wybitnym zawodnikiem, ale także ikoną i ambasadorem tego sportu.

Najważniejsze nagrody i wyróżnienia Zico:

• Miejsce 7. w głosowaniu FIFA na Piłkarza Stulecia (1999)
• Miejsce na liście FIFA 100 (2004)
• Piłkarz Roku według „World Soccer Magazine” (1981, 1983)

Styl gry i umiejętności Zico

Zico był uosobieniem klasycznej „dziesiątki” – kreatywnego rozgrywającego, który posiadał doskonałą wizję pola gry. Był znany z popisowych podań bez patrzenia (no-look passes), które zadziwiały rywali i zachwycały kibiców. Jego wyjątkowa technika dryblingu pozwalała mu na swobodne mijanie obrońców, tworząc przestrzeń dla kolegów z drużyny. Był prawdziwym wirtuozem na boisku, potrafiącym odwrócić losy meczu jednym genialnym zagraniem.

Uznaje się go za jednego z najlepszych specjalistów od rzutów wolnych w historii futbolu. Według szacunków, Zico zdobył z rzutów wolnych aż 101 goli, w tym 62 w meczach oficjalnych. Jego unikalna technika polegała na mocnym wychyleniu ciała do tyłu, co nadawało piłce niezwykłą rotację i siłę, sprawiając, że bramkarze mieli niewielkie szanse na skuteczną interwencję. Mimo że był naturalnie prawonożny, jego umiejętność gry obiema nogami z niemal taką samą precyzją czyniła go nieprzewidywalnym dla obrońców. Mógł operować na wielu pozycjach ofensywnych, zawsze stanowiąc zagrożenie dla bramki przeciwnika.

Kariera trenerska i administracyjna Zico

Po zakończeniu kariery piłkarskiej, Zico z powodzeniem odnalazł się w roli trenera. Prowadząc reprezentację Japonii, odniósł znaczące sukcesy, w tym zwycięstwo w Pucharze Azji w 2004 roku. Następnie poprowadził drużynę narodową na Mistrzostwach Świata w Niemczech w 2006 roku, co było kolejnym dowodem jego trenerskiego kunsztu. Jego praca trenerska obejmowała również Europę – prowadził tureckie Fenerbahçe, z którym w sezonie 2007–08 dotarł do ćwierćfinału Ligi Mistrzów. Było to historyczne osiągnięcie dla tego klubu i świadectwo jego umiejętności menedżerskich.

Zico miał również okazję sprawdzić się w roli administratora. Przez krótki czas, około roku, pełnił funkcję Ministra Sportu w Brazylii w rządzie prezydenta Fernando Collora de Mello. W tym okresie wprowadził istotne przepisy dotyczące biznesowej strony funkcjonowania klubów sportowych, próbując usprawnić ich zarządzanie i rozwój.

Kontrowersje związane z Zico

Kariera Zico nie była pozbawiona kontrowersji. Podczas gry w Udinese we Włoszech, został oskarżony przez tamtejsze organy podatkowe o uchylanie się od płacenia podatków. Ta sytuacja, choć nie była bezpośrednio związana z jego sportowymi umiejętnościami, znacząco wpłynęła na jego decyzje i przyspieszyła jego powrót do Brazylii w 1985 roku. Jest to jeden z trudniejszych aspektów jego kariery, który rzuca cień na jego włoski epizod.

Innym pamiętnym, choć sportowym, momentem związanym z kontrowersjami była sytuacja z ćwierćfinału Mistrzostw Świata w 1986 roku przeciwko Francji. Zico, wchodząc z ławki jako rezerwowy, zmarnował rzut karny w regulaminowym czasie gry. Decydujący rzut karny, który mógł zapewnić Brazylii awans, zakończył się niepowodzeniem, co stanowiło bolesne rozczarowanie dla niego i dla brazylijskich kibiców.

Ciekawostki z życia Zico

Legenda Zico została dodatkowo wzmocniona przez brazylijskiego piosenkarza Jorge Ben Jora, który napisał na jego cześć piosenkę zatytułowaną „Camisa 10 da Gávea”. Utwór ten pomógł zbudować mistyczną otoczkę wokół numeru 10 w klubie Flamengo, czyniąc go nie tylko symbolem pozycji na boisku, ale także symbolem geniuszu i talentu Zico. Jego wpływ na kulturę piłkarską wykraczał poza boisko.

Zico zapisał się również w historii japońskiej piłki nożnej. Jest on autorem hat-tricka w meczu otwarcia profesjonalnej ligi japońskiej J.League. Jego Kashima Antlers pokonały wówczas Nagoya Grampus 5:0, a Zico w tym symbolicznym spotkaniu strzelił trzy bramki, co stanowiło fantastyczny początek dla nowej ligi i potwierdzenie jego statusu jako „Boga Futbolu” w Japonii. Jego obecność w tej lidze, począwszy od 1991 roku, była kluczowa dla jej rozwoju i popularyzacji.

Kluczowe momenty kariery chronologicznie:

• 1971–1983: Pierwszy okres gry we Flamengo
• 1981: Zwycięstwo w Copa Libertadores i Pucharze Interkontynentalnym z Flamengo
• 1983: Transfer do Udinese
• 1983–1984: Debiutancki sezon w Serie A
• 1985: Powrót do Flamengo i kontuzja kolana
• 1978, 1982, 1986: Udział w Mistrzostwach Świata
• 1991: Dołączenie do Sumitomo Metals (później Kashima Antlers)
• 2004: Zwycięstwo w Pucharze Azji z reprezentacją Japonii
• 2006: Prowadzenie reprezentacji Japonii na Mistrzostwach Świata
• 2007–2008: Ćwierćfinał Ligi Mistrzów z Fenerbahçe
• 2022: Objęcie funkcji doradcy technicznego w Kashima Antlers

Statystyki Zico w reprezentacji Brazylii:

Arthur Antunes Coimbra, znany jako Zico, to jedna z największych legend brazylijskiego i światowego futbolu. Jego kariera obfitowała w niezapomniane momenty, spektakularne gole i kluczowe zwycięstwa, które na zawsze zapisały się w historii sportu. Od zdobycia Copa Libertadores i Pucharu Interkontynentalnego z Flamengo, przez błyskotliwą grę w Serie A, po budowanie potęgi japońskiej piłki nożnej, Zico udowodnił, że jest piłkarzem wybitnym, a jego wpływ wykracza daleko poza boisko.

Często Zadawane Pytania (FAQ)

Źródła:
https://en.wikipedia.org/wiki/Zico_(footballer)